Οι κρίσεις πανικού ως σύστημα ασφάλειας για τη ψυχική υγειά

Συχνά αναφερόμαστε στο πόνο ως το σύστημα ασφάλειας του οργανισμού και ως προειδοποιητικό σημάδι ότι κάτι συμβαίνει στο σώμα. Ένα σημαντικός παραλληλισμός στην ψυχική υγειά μπορεί να είναι η παρουσίαση του ιδίου προειδοποιητικού συστήματος με την έκφραση των κρίσεων πανικού ότι το άτομο καταπιέζει συγκεκριμένα συναισθήματα.

Μπορούμε να παρομοιάσουμε το ψυχικό όργανο ως ένα δοχείο που παρουσιάζει ανοχή σε συγκεκριμένο υλικό όταν αυτό γεμίσει ασφυκτικά το άτομο πρέπει να λάβει προειδοποιητικά σημάδια. Ίσως στην αρχή αυτά τα σημάδια να είναι πολύ ηπία όπως η έκφραση άγχους χωρίς κάποια συγκεκριμένη εξήγηση σε επίπεδο βιώματος.

Όταν το άτομο δεν αντιληφθεί αυτά τα αρχικά μηνύματα ως προειδοποιητικό σημάδι τότε ξεκινά μια συνεχής αίσθηση απειλής και φόβου που επίσης το άτομο δεν μπορεί να αναγνωρίσει για πιο λόγο συμβαίνει.  Επίσης υπάρχει σημαντική σύνδεση των κρίσεων πανικού με την υγειά και πιο συγκεκριμένα τον θάνατο. Αναπλαισιονοντας την συγκεκριμένη πεποίθηση το αντιλαμβάνεται ότι κάτι δυσλειτουργεί εσωτερικά απλά ίσως δεν μπορεί να προσδιορίσει το που, εφόσον είμαστε εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουμε τον πόνο αλλά όχι το συναίσθημα.

Αυτό που δεν μπορεί ο επηρεαζόμενος να επαναπροσδιορίσει είναι ότι είναι ένα «καμπανάκι» ότι ο μέχρι πρότινος τρόπος διαχείρισης συναισθήματος δεν είναι πλέον λειτουργικός. Ίσως αν δοθεί ο χώρος να εκφραστεί το συναίσθημα να ανευρεθεί καινούριος λειτουργικός τρόπος.  Αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοείτε το γεγονός ότι οι κρίσεις αυτές ανυπόφορες για αυτόν που τις βιώνει.  Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι η δυσκολία του επηρεαζόμενου να κατανοήσει για ποιο λόγο κάτι που θεωρεί ως πρόλογο τώρα το αντιμετωπίζει και το βιώνει ως τον χειρότερο φόβο που επιφέρει αυτόν όλο το πανικό στο άτομο. Ίσως αυτό συμβαίνει λόγο το ότι οι κρίσεις πανικού εκφράζουν βαθύτερα ασυνείδητα μηνύματα.

Αρκετά συχνά μπορούν να παρουσιαστούν λόγο του ότι το ψυχικό όργανο έχει «γεμίσει» και χρειάζεται αποφόρτιση. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι ακούσουμε τα συναισθήματα μας και ίσως να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα καινούριο τρόπο διαχείρισης του συναισθήματος. O Sigmund Freud είπε ότι τα Ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν θάβονται ζωντανά και εκδηλώνονται με τρόπο δυσάρεστο. Ίσως αυτό ο δυσάρεστος τρόπος θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι είναι οι κρίσεις πανικού. Αυτό που είναι σημαντικό να κατανοηθεί είναι ότι είναι μια «επίθεση» προς τον εαυτό για να ξυπνήσει και να αντιληφθεί ότι αυτά τα συναισθήματα θα πρέπει να εκφραστούν σε ένα πλαίσιο στο οποίο το άτομο θα ερμηνεύσει αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια.

Κατσαρή Στέλλα Αιμιλία

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος (#441)
Δ: Μυστρά 2 & 25ης Μάρτιου, 2408 Έγκωμη
T: 97 713 149 / 22 250 690
Ε: [email protected]